dn a enden 
553 
woners onder het vrije Pirsch-verbond behoorden. In Ho- 
henzollern was insgelijks eene landstreek, waarover zij zich 
uitstrekte, even als de rijks-stad Rothweil een dergelijk 
privilegie bezat, hetwelk het Schwartzwald bevatte en een 
rijks-leen was. Keizer Frepemuk HI heeft in 1474 het pri- 
vilegie daarvoor verleend, hetwelk Leororp, in 4659, en 
Josern [, in 1706 nog nader bevestigd hebben. 
De stad Weil grondde haar regt van vrije Pirsch, binnen 
eene bepaalde landstreek, op een keizerlijk privilegie van 
1576; Gemünden op een dergelijk van 4454; Aelen op 
eene oirkonde van 1475 ; Leutkirch en Donauwerth verkre- 
gen de schriftelijke vergunningen hunner reeds langer geoe- 
fende vrije Pirsch, in 4544. 
De meeste groote bosschen, waarin zij bestond , waren 
oorspronkelijk rijks-bosschen , waarop de keizer nog het jagt- 
regt behield, zelfs dan , wanneer hij aan iemand de jagtgereg 
tigdheid verleend had, toen reeds de overmagtige vasallen deze, 
even als zoo vele andere keizerlijke regten, zich hadden toege- 
é&igend. In de vergunnings-acte, welke de stad Memmingen, 
in Opper-Zwaben, van keizer Maxumrmraan tot de vrije Pirsch 
in Bosserhard verkreeg , wordt uitdrukkelijk gezegd : »Onze 
en des rijks bosschen.” — Hertog Gerona van Beijeren , die 
jagt en houtvesterij zich zelven wilde toeëigenen , hoewel 
de eerste reeds vroeger aan het Pirsch-verbond toekwam , 
verzette zich te vergeefs daartegen , wijl geheel het Pirsch 
verbond, dat voor de vrije jagers bijna zoo veel was als 
wat de Hanzee-steden voor den koopman zijn — tegen hem op- 
stond. Door tegenkantingen van deze zijde , — waarbij men in- 
zag , hoe noodig eensgezindheid was, als men zijne regten 
wilde behouden , en bij de ingeslopene misbruiken , welke de 
hertog ter sprake bragt, — verkreeg de stad Memmingen 
het opperbestuur der geheele vrije Zwabensche pirsch , het- 
welk zij met groote bekwaamheid en tot genoegen der 
