se 
kunnen wij gevoegelijk overgaan op de algemeene jagtwet- 
geving der middeleeuwen. Jammer, dat deze den jager 
geen zoo aangenamen indruk geven, als gene. Gelijk 
reeds is aangemerkt, betroffen de jagtverordeningen van 
dien tijd niet zoo zeer de instandhouding der wildbanen , 
als wel zulke verordeningen , die de wilddieverij en inbreuk 
op de jagtregten moesten verhoeden. Als men bedenkt, dat 
de jagt een door den adel met moeite verkregen eigendom 
van den boeren- en burgerstand was; dat zij elke inbreuk op 
hunne regten, als eene poging beschouwden, om hun de- 
zelve weder te ontrukken; dat de jagt de hoogste lust was, 
welken men kende, en dat daarbij de wildstand, wegens het 
ongeregelde aanhoudend jagen, zeer verminderd was ‚ en wan- 
neer men bovendien de ruwheid en het barbaarsche van het 
tijdvak in aanmerking neemt, dan kan het niet meer bevreem- 
den, dat deze wetten met bloed geschreven en hoogst 
gruwzaam waren. Inderdaad , zij overtreffen alles, wat men 
onder de toenmalige omstandigheden zich slechts zoude durven 
voorstellen , en wij willen het opentlijk verklaren , dat de 
heerlijke jagten onzer vaderen, door deze jagtwetten behou- 
den , het grootste onheil waren, welke het menschelijk ge- 
slacht kon treffen. 
Onze beschouwingen ten opzigte der jagt strekten zich 
hoofdzakelijk uit over Frankrijk , Engeland en Duitschland. 
In deze landen waren de wetten in zooverre gelijk , dat 
dezelve overal even gruwzaam en barbaarsch werden ingerigt , 
als men meeijelijk zou kunnen gelooven. — In Engeland werd 
de echte jagttirannie eerst met Wittem DEN VEROVERAAR 
ingevoerd, zooals wij reeds even hebben aangestipt, bij het 
verhaal der verdrijving van eene menigte hulpelooze lieden, 
wegens den kunstmatigen aanleg van een nieuw jagtdistrict. 
Wij willen dit hier met de eigene woorden van Hume herhalen , 
om den lezer eenig begrip van deze omstandigheden te geven. 
