»Er was,” zegt hij in zijne geschiedenis van Engeland, 
»een genoegen, waaraan WirLem DE VEROVERAAR, gelijk 
alle Noormannen en Saksers zich overgaven, en dit 
was de jagt. Intusschen, dit vermaak genoot hij meer op 
kosten zijner ongelukkige onderdanen, — wier belangen 
hem weinig ter harte gingen, — dan wel van zijne eigene 
middelen. Niet tevreden met de groote bosschen , welke 
de vorige koningen reeds in alle deelen des rijks bezaten, 
besloot hij, nabij Winchester, de plaats zijner gewone resi- 
dentie, een nieuw jagtterrein aan te leggen (fl), en te 
dien einde verwoestte hij in Hampshire eenen omtrek van 
50 Eng. mijlen, verdreef de inwoners uit hunne hui- 
zen, bemagtigde hunne eigendommen, wierp zelfs kerken 
en kloosters omver, en gaf den ongelukkigen bewoners 
daarvoor niet de minste schadevergoeding. Tevens verboden 
nieuwe wetten den onderdanen in alle zijne bosschen te ja- 
gen en bedreigden hun met zwaardere straffen, dan vroeger 
voor dergelijke misdrijven waren toegepast. Wie, b. v… 
een hert, een wild zwijn of een haas doodde, dien werden 
de oogen uitgestoken ; en dat wel in eenen tijd, toen men 
een’ menschenmoord met een weinig geld konde afkoo- 
pen.” — Zoo ver Hune. 
Hexprik I. was nog strenger en liet bovendien alle hon- 
den op het gruwzaamste verminken, opdat zij de wildbaan 
niet zouden kunnen verstoren. Als men nu overweegt, 
dat Rarcnarp en JonANN zONpeR LAND de jagtwetten nog 
strenger maakten, dan kan men wel te regt vragen: 
hoe zij dit dan eigenlijk aanlegden? Het wordt echter 
duidelijk , als men verneemt, dat zij alle omheiningen te- 
gen het wild lieten nedervellen en het bewaken der velden 
verboden , opdat hetzelve zich daarop vrijelijk konde voeden. 
(1) Dit gou alzeo het oudste jagtterrein zijn, wat wij kennen, 
