u 
Hoe weinig echter de koningen van Engeland het noodig 
hadden, zoo ijverig bezorgd te zijn voor hunne jagtgenoe- 
gens, kunnen wij reeds daaruit afleiden, dat zij alleen in 
Engeland, zonder hunne bezittingen op het vaste land te 
rekenen , 68 groote jagtdistricten, 15 jagten en 781 beslo- 
tene parken, enkel tot hun vermaak hadden , waarin het 
wild werd aangefokt. In Frankrijk was de jagttirannie het 
hevigste in het midden der XV eeuw , onder Lopewuk XI , 
die de jagt zoo hartstogtelijk beminde, dat hij gedurende 
eene ziekte, in Plessi les Tours, ratten liet vangen , welke 
hij in zijne kamer met katten joeg. Deze koning verbood 
aan alle edellieden te jagen, op de onteerende straf van den 
strop , en vergaf het veel ligter, een mensch te vermoorden, 
dan een dier te dooden. Door geheel Isle de France liet 
hij alle netten, strikken en Jagttuigen opzoeken, met ge- 
weld wegnemen en verbranden. Alle honden en vogels 
werden gedood of verminkt, om elke jagt onmogelijk te 
maken, en spionnen zwierven rond door het geheele rijk, 
om toe te zien, of ook ergens eenig nadeel aan de jagt 
werd toegebragt. Maar dit alles ware nog dragelijk geweest, 
als de koning zich niet ook de jagt der roofdieren even zoo 
uitsluitend had voorbehouden. Nu durfde evenmin iemand 
een wolf doodslaan als een hert of wild zwijn te schieten, 
wijl de wolvenjagt , voor den daartoe bezoemden opperwolven- 
jager bestemd en door geheel Frankrijk een koninklijk regt 
was. Men kan zich een denkbeeld maken hoe deze vrec- 
selijke dieren, die ongedeerd menschen en dieren ver- 
scheurden, de overhand kregen, en voorzeker kan men 
wel geene grootere barbaarschheid bedenken. Buitenge- 
woon groote wolven spaarde men bepaaldelijk, om gelijk 
de herten par-force te jagen; hetwelk men met regt als het 
vitmuntendste voor die jagt kon aanmerken, als men bedenkt , 
dat deze dieren het zoo lang kunnen uithouden. In dis- 
