e & 
559 
tricten waar men verwachte, dat de koning zelf eene wol- 
venjagt wilde houden, werden deze dieren dikwijls een gerui- 
men tijd gespaard, en het zou gestrengelijk zijn gestraft gewor- 
den, als iemand hen hadde durven verontrusten. Zij kre- 
gen dan ook zoo de overhand, dat, toen Lopewux’s op- 
volger, Karen VIII, in 4485, op voorstel van het gansche 
rijk, de jagtregten aan den adel terugschonk , men moeite 
had, hun getal weder in te krimpen. — De jagttirannie werd te 
meer gevoeld, wijl zij aldus zelfs niet het persoonlijk ge- 
noegen des konings kon ten doel hebben. Hoe zou het 
immers mogelijk geweest zijn, dat hij alle provincien des 
rijks tegelijk had kunnen bejagen? — Neen, eene menigte 
Jagtbeambten, die alles aanwendden om de Iuimen huns 
meesters te vleijen, trokken door het land met honden, 
vogelen en paarden, en joegen in den naam des konings , 
terwijl zij op kosten des lands zwelgden en zich, overal 
waar zij kwamen bij de burgers lieten inlegeren. Zuchtten 
wij in de XIX eeuw onder den last van militaire inlegerin- 
gen, dan was die der jagers in de XV eeuw niet minder 
drukkend, toen de jagers hunne onvriendelijke gasthee- 
ren ten minste nog met de oudvaderlijke gewoonte trachtten 
te troosten, die hun vrij voedsel voor honden , vogelen en 
paarden had toegestaan. 
Hoewel bij den dood van Lopewuxk de jagttirannie van de 
zijde des konings werd verzacht, toch had het volk daarbij 
weinig gewonnen, doordien de adel het hem teruggegeven 
jagtregt, door het voorbeeld des konings aan gruwzaamheid 
gewend, met dezelfde hardheid wilde handhaven , en de vorst 
geen kracht genoeg had, hen, even als Lopewik, bee 
hoorlijk te beteugelen. Ecenmoxr v. Covcr liet drie mindere 
edellieden ophangen , omdat zij zijn jagtgebied hadden over- 
schreden , en nu kan men ligt denken, wat den boer te 
wachten stond , als hij zich zoo iets had durven veroorloven. 
