560 
In Duitschland bestaan zoovele wetten en verordeningen 
op de jagt, dat bloot met hun naamregister een tamelijk 
sterk boekdeel zou aangevuld worden, daar elke kleine vorst 
onophoudelijk zulke wetten afkondigde. De belangrijkste 
en merkwaardigste zijn die van de keizers, wijl dezelve 
voor geheel Duitschland golden ; men heeft daarvan eenige 
uit de XIV en XV eeuwen bijeenverzameld. Daaronder be- 
hooren de Weisruümer van Lopewijk vaN BeueREN, over de 
DREIEICHER-WILDBAAN te Dreist, Helfent , Nenning, Frucht, Pom- 
meren en Huber. Zij geven ons voldoende inlichting, welke 
zorg men droeg voor de jagt, terwijl men de gewigtigste 
aangelegenheden des maatschappelijken levens geheel onver- 
zorgd liet. Voor hare naleving te waken, slechts aan te kla- 
gen of in twistgedingen te beslissen, was de pligt van 
den rijks-jagermeester, welk een Aarrts- of HOOG RIJKS- 
AMBT was, dat den markgraaf v. Mesen erfelijk toebehoor- 
de, die wederom in den graaf v. Scnwarrssere zijn plaats- 
vervanger of erfbeambte had. Wij vinden dit duidelijk in 
de verhandelingen , welke in 1556 bij het Hof des keizers 
te Metz plaats vonden. Hoe weinig deze echter de willekeur 
der magtigere vorsten konden bedwingen, zal ieder begrij- 
pen, die de anarchie en het geringe ontzag voor de wetten 
dier tijden kent. 
Wil men de barbaarschheid grondig kennen , waarmede 
men ook in Duitschland de jagt trachtte te bescher- 
men, dan leze men Anpr. KinicneN, de Saxon. non provoc. 
Jure, ANTON SEIDENSTICKER dissert. de furibus ferarum. Helmst. 
1675 , het Saksische landregt Lib. 2, Jak. Döprer's Schau- 
platz der Leibes- und Lebensstrafen, 2 Th. Leipzig 1697, en 
andere schriften. Men kan geene straf bedenken, zoo gruw- 
zaam of barbaarsch men wil, die niet op de wilddieverij 
werd toegepast. De wilddieven werden met spiesen door- 
boord, geradbraakt, gekruist of gevierendeeld en gehangen ; 
