en 
561 
men stak hen de oogen uit, sneed hunne ooren af ; even 
als den vadermoorder kapte men hun de regterhand af; 
men brandmerkte hen, terwijl men. hen meteen paar herts- 
hoornen op het voorhoofd, op de wangen of in de hand 
merkte. Men nagelde hun levend het gewei van een hert op 
het hoofd , naaide hen in hertenhuiden en joeg hen, zoo als 
de aartsbisschop MicuaerL van Salzburg, met honden , tot zij 
dood vielen. Eene gewoone, maar verschikkelijke straf was het, 
als de wilddief op een opgevangen hert werd vastgesmeed , 
hetwelk dan met hem vrijgelaten, door alle struiken en bos- 
schen heen vloog die hem verscheurden en hetwelk gewoonlijk 
niet eerder ophield te loopen , tot beiden, den wilddief en het 
hert, eenen vreeselijken dood gestorven waren. In het Grand 
théatre historique, Leiden , 1702, vol. V, pag. 22, is zulk 
eene strafoefening in koper gegraveerd, hetwelk het volgende 
voorval betreft : In het jaar 4666, verhaalt men , was door de 
stad Friesberg in de Wetterau, een man met ijzeren ketens 
op een hert gesmeed , doorgekomen, de handen gebonden, 
van kleederen ontdaan , het gezigt door de doornen vaneen- 
gereten en de haren in de lucht vliegende. In de verschrik- 
kelijkste vertwijfeling had bij om den dood geschreeuwd ; het 
hert had intusschen zoo hard geloopen, dat men het nict 
had kunnen tegenhouden. De ellendige zou geroepen heb- 
ben : voor drie dagen was hij reeds zoo weggereden en eenigen 
tijd daarna vond men hem eerst dood in de omstreken van 
Solms terug, terwijl de man zoowel als het hert zoo mis- 
maakt en uitgeteerd zouden geweest zijn, dat slechts huid en 
beenderen waren overgebleven. — Al draagt dit verhaal den 
stempel van avontuurlijkheid en leugen met zich, doordien, 
zooals bekend is, het hert geene krachten genoeg bezit, 
om met een man veertig en meer mijlen in eens voort te 
loopen, terwijl hetzelve, geheel vrij, eerder vermoeid is en 
Jang niet zoo veel kan uithouden als een goed renpaard, het 
