„562 
is genoegzaam om een meer duidelijk begrip te kunnen 
geven van de gruwelen eener dergelijke wreede straf. 
Voorzeker, wie slechts een vonkje menschelijk gevoel 
bezit, moet zulke misgeboorten eener onbeteugelde jagt- 
woede verwenschen, en men zou zelfs door eene alge- 
heele vernietiging ‘van alle jaagbare dieren het niet te 
duur verkregen achten , als daarmede deze schande der mensch- 
heid konde worden afgekocht. Wanneer de wetten of de 
maatschappelijke inrigting vroeger aan den adel of de vorsten 
uitsluitend het gebruik en regt der jagt toekenden , dan ge- 
schiedde dit, omdat zij zich daardoor verpligtten , hunne 
medeburgers tegen de aanvallen van wilde dieren te waar- 
borgen. Bij de opneming in den adel- en ridderstand, 
werden den edelman telkens drie voorwaarden tot onver- 
breekbaren pligt gesteld, welke den geest, die hem moest 
bezielen , genoegzaam en duidelijk uitdrukken. Deze voor- 
waarden waren: de. In den oorlog den vreedzamen land- 
man te beschermen; 2e. voor het geregt den zwakken bij 
te staan ; en Se. door eene zorgvuldige beoefening der jagt, 
de velden en kudden van den boer, tegen de verwoes- 
tingen der wilde dieren te beschermen. 
Er bestaan oirkonden, waarin geheele gemeenten waren 
overeengekomen tot eene belasting hunner veldvruchten, 
omdat de edelman de bescherming derzelve tegen de wilde 
dieren had op zich genomen. Is het niet stootend , als men 
na eeuwen tijdsverloop , thans nog die belasting vordert , en 
daarbij, als op een onbetwistbaar regt pogchend, durft 
verlangen , dat de boer dit geduldig moet verdragen, terwijl 
het overmatig gespaarde wild zijne velden komt verwoesten ? 
Verre zij van den regtgeaarden jager zulke barbaarsch- 
heid; altijd blijven hem de regten zijner medeburgers hei- 
lig, en nooit vergete hij, dat hij hen tegen de dieren moet 
beschermen, alsmede, dat hij geroepen is, het mogelijk te 
