564 
een groot , geheel gebraden hert en een wild zwijn op tafel, het- 
welk geplaatst zijnde, spoedig onder de dischgenooten werd ver- 
deeld, waarna de jagtstoet zich weder verwijderde. 
Als de jagtwetgeving der middeleeuwen niet arm te noe- 
men is, dan is de jagtlitteratuur van dien tijd, in verhou- 
ding, nog veel rijker, en wij moeten ons verwonderen 
over de menigte jagtgeschriften, gedichten enz., wanneer 
wij bedenken hoe weinig, tegen onzen tijd gerekend, 
toenmaals in het algemeen geschreven werd. _ Vooral 
echter munt de fransche litteratuur uit, zoo wel wegens 
haren rijkdom als door de bijzonderheden. Eenige der 
merkwaardigste voortbrengselen willen wij hier achtervol- 
gens aanstippen. 
Het eerste fransche leerstellige werk over de jagt is van 
de tijden van Lopewisk DEN HEILIGE, waarvan het lang ver- 
miste handschrift zich thans in de Koninklijke bibliotbeek 
te Parijs bevindt. Het is in verzen geschreven en heet: Le 
Dit de la chasse du cerf. Iù de XVe eeuw werd het op 
nieuw, onder den titel: Livre du Roy Modus, de la Regne 
Ratio, door TrerrereL uitgegeven. De koning Mopus en de 
koningin Ratio, zijn allegorische personen, waarvan de Ko- 
ning de jagt leert en de Koningin zedelijke toepassingen 
maakt. Als een staaltje vande schrijfwijze nemen wij het 
volgende vertaald over : N 
De lieden uit den burger- en boerenstand moeten, we- 
gens hunne eenvoudigheid, met hinden en _ windhonden 
vergeleken worden, de Geestelijken met herten, omdat 
hun karakter en goede opvoeding hen regtigt, het hoofd 
omhoog te houden, boven hetwelk hunne tien vingers , bij 
de opdragt van het misoffer, tien hertentakken vormen en 
de tien geboden Gods voorstellen. Het zwijn is bij de ko- 
ningin het beeld der verdorvene eeuw, waarin zij tien 
eigenschappen vindt, welke de tien Geboden des duivels 
