568 
waren ; ook behandelt hij alle vangwijzen , wijst soms op 
eigene ondervinding en voorvallen, aan zich zelven en an- 
dere beroemde jagerlevens ontleend. Boven allen verheft hij 
Hüer Nantes en v. Monruorexa en prijst hen aan als onover- 
trefbare voorbeelden in de kunst van op de jagt te roepen , 
den hoorn te blazen , en als het toonbeeld van aangenaam , 
welluidend en behoorlijk tot de honden te kunnen spreken , 
waardoor zij zich ogenblikkelijk de liefde van elk koppel 
honden verwierven. Het is niet mogelijk met meer geest- 
drift over het jagtwezen te spreken, en de theorie meer 
practisch té ontwikkelen, dan Gaston Presus gedaan heeft. 
Op dit leerboek der jagt volgt het reeds boven aange- 
haalde Trésor de la Venerie, door Harpouin , hetwelk echter 
den vorigen schrijver nergens aan grondigheid en zaak- 
kennis evenaart, en slechts ten opzigte der kunst van den 
hoorn te blazen, iets breedvoeriger is. Harpouin noemt 
hierin de beroemdste jagers van zijnen tijd op, gelijk 
ook de merkwaardigste jagt-districten in Frankrijk en Sici- 
liën, omdat hij, waarschijnlijk, ten behoeve en genoegen van 
KaReL vaN Ansou, koning van Napels en Siciliën schreef. Wan- 
neer hij niet, uit vleijerij, slechts de aanzienlijken gedenkt, 
dan moet men uit zijn register der beroemdste jagers be- 
sluiten, dat de voornaamste ridders ook de bekwaamste ja- 
gers zijn geweest ; want beroemde namen schitteren bij 
voorkeur daaronder. Hierin vinden wij ook de beschrijving 
van de Orde van den windhond, welke de graaf v. Sancerre 
na zijnen dood, bij uitersten wil, in 4402 oprigtte. 
Na dit geschrift verscheen er in geruimen tijd geene 
verhandeling van eenig belang, de jagt betreffende, en 
alleen verdient onze opmerking eene beschrijving der Entre- 
mets of pantomimen, tusschenspelen, die aan de tafels der 
grooten tot onderhoud der gasten werden gegeven. 
Gelijk alles in dien tijd liefde voor de jagt en den krijg 
