9 
daarvan grootendeels de schuld. — Men wil steeds 
schieten , veel schieten. — Het schieten is hoofdzaak 
— de hond bijzaak geworden, en om de jagt we- 
der tot eene wetenschap te verheffen, behoort juist 
het tegenovergestelde plaats te hebben ; eerst moet de 
hond gedresseerd — later geschoten worden. 
Menige jagtlief hebber onzer stoomeeuw zal hier wel- 
ligt de schouders ophalen over den stijven pedant; 
daarentegen zal de echte weiman, die zijne opleiding 
aan de voortreffelijke werken van Jester, von WiLDun- 
GEN en AUS DEM WINKELL te danken heeft, mij verstaan , 
en slechts naar de goedkeuring van dezen streef ik. 
Welligt kan ook een uitgestrooid zaadkorreltje in 
de goede aarde vallen, en dezen of genen beginnen- 
den jager tot nadenken brengen. — Ik herhaal het: 
de manier der dressuur doet niets ter zake. Het komt 
op hetzelfde neder of men de honden zittend of lig- 
gend (tout beau) den apporteerbok leert vatten. Mijn 
oogmerk is alleen om algemeene denkbeelden, om- 
trent de handelwijze met jonge honden, mede te 
deelen. 
Wat zoude men wel van den landman zeggen, die 
oogsten wil, alvorens hij den akker beploegd en be- 
zaaid heeft? — Dit is het geval met de meeste jagers. 
— Men heeft eenen hond bekomen, die zijn eerste le- 
vensjaar bereikt heeft. Hij is in het veld gebragt, 
heeft gezocht en gestaan. Binnen weinige weken wordt 
de jagt geopend , en met overhaasting wordt hem het 
apporteren zoo half en half ingeranseld; het overige: 
