een fladderend patrijs apporteert, poogt het aan de- 
zen te ontnemen, en bekomt met een’ brok van het 
patrijs, tevens eenen schop van den eigenaar. — Ein- 
delijk is hij bij zijnen meester teruggekomen en krijgt 
eene dragt slagen, zonder te kunnen begrijpen waar- 
om. — Zoo volgt de eene misslag den andere, waarop 
telkens eene strenge tuchtiging volgt. — »lIs dat die 
»hooggeprezen hond?” is de vraag, welke de opge- 
wondenheid, waarin de meester van den armen Caro 
verkeert, tot die hoogte brengt, dat zijne woede 
over het ongelukkige dier zich in verwenschingen, 
schoppen, slagen, trekken. bij de ooren en dergelijke 
stichtelijke mishandelingen uitstort. — In het kort, 
de hond óf ontloopt zijnen meester, óf keert des 
avonds, voor altijd verslagen en loens, met den staart 
tusschen de beenen, achter hem krüipend huiswaarts. 
Op deze en dergelijke wijze worden de beste hon- 
den voor altoos bedorven, en daarin moet in alle 
geval de oorzaak gezocht worden, dat thans goed 
gedresseerde en hazenreine patrijshonden zoo hoogst 
zeldzaam zijn. 
Men leere toch — al ware het alleen uit eigenbe- 
lang — de zaak beter inzien. — Men late zich niet 
langer misleiden door het zeldzame geval, dat honden , 
aan welke met ter haast alleen het apporteren geleerd 
is, en die later op de jagt bijna murw geranseld zijn , 
toevallig eindelijk goed worden. — De beginnende wei- 
man — die dezen eernaam eenmaal waardiglijk hoopt 
te dragen — vergete toch nimmer, dat de dressuur 
