12 
van den staanden hond de hoofdzaak der jagt is, en 
deze zonder dát niets meer dan eene ellendige schiet- 
en moordpartij is. Hij toone zich zijner roeping waar- 
dig door de uitkomsten, welke hij in de afrigting 
zijner honden verkrijgt. Hij denke ernstig over de 
zaak na, en verheffe zich, in de beoefening en kennis 
zijner wetenschap, boven het jagend gemeen. 
Reeds in de eerste jeugd wijde de jager aan zijnen 
voedsterling de noodige opmerkzaamheid ; nimmer mag 
de hond geschopt of gejaagd, veel minder geslagen 
worden ; men drage insgelijks zorg, dat hij niet te 
dikwerf met lappen of andere dingen spele, en dezelve 
uren lang slepe, schudde of beknabbele. — Voor al- 
les wachte men zich voor het zoogenaamde: »spelend 
„apporteren leeren.” 
Over het dresseren is in de jagtwerken veel ge- 
schreven , maar over de wijze, waarop men den hond 
datgene, wat men van hem vordert, moet begrijpe- 
lijk maken, wordt meestal het stilzwijgen bewaard; 
meestal neemt de strenge straf met zweep en collier 
de force, de plaats van eene meer beredeneerde han- 
delwijze in. 
Het is op verre na zoo moeijelijk niet een’ hond te 
dresseren, als men zich wel voorstelt; alles hangt 
enkel van de meer of minder verstandige behandeling 
af. — De hoofdzaak is, dat men zich inscherpe, dat 
ieder woord in het begin voor den hond niets meer 
dan een bloote klank is, en op hem denzelfden indruk 
maakt; dat het vooral dáárop aankomt, het dier de 
