1 
het bezit van ’t wild — steeds het dresseren van den 
hond voor oogen heeft. 
Volgens mijne inzigten kan men de theorie der 
doelmatige dressuur van den staanden hond in de vol- 
gende hoofdstellingen zamenvatten. 
1. Men geve zich geene moeite met honden, waar- 
van men niet zeker is, dat zij van zuiver ras zijn, en 
vooral niet, wanneer;izij geen’ uitmuntenden neus en 
ijverige jagt bezitten. 
2. Nimmer mag men tot een volgend gedeelte der 
dressuur overgaan, vóór dat de hond het vorige gron- 
dig verstaat en op het eerste bevel uitvoert. 
3. leder bevel moet slechts zóó verstaanbaar gege- 
ven worden, dat de hond het hooren kan; naarmate 
van den afstand versterke men de stem. — Voor al- 
les hoede men zich, den hond te overschreeuwen. 
4. Het appel, dat is onvoorwaardelijke gehoor- 
zaamheid , is het hoofdpunt der geheele dressuur ; men 
vergete dit nimmer. Daarom is de velddressuur met 
de lange lijn en den collier steeds als de grondslag 
van alle dressuur te beschouwen. 
5. Wanneer de hond zijnen pligt doet, verzuime 
men nimmer hem vriendelijk toe te spreken; men 
geve hem dan soms een stuk kaas of gerookt vleesch. — 
In het tegendeel is eene bestraffende toespraak meestal ge- 
noegzaam, — de zweep hoogst zelden — en de collier 
bij uit jagtdrift of moedwil ontstane fouten , aan te 
wenden. 
6. Men verzuime nooit eene begane fout op heeter 
