21 
Dd 
gens ons regt, in bet bezit der gemakkelijkste en 
aangenaamste te stellen. »Ik heb geene andere ruimte 
»in het geheele huis,” antwoordde de verdrietige eige- 
naar van het hôtel, wien overigens ons geheele bezoek 
niets minder dan aangenaam scheen te zijn. Op de 
vraag, wat er voor het avond-eten gereed was, kre- 
gen wij ten antwoord, dat hij niets had. Een aan- 
gename troost! Onze eerste schrik ging echter spoedig 
voorbij, of liever, wij lieten veeleer het ons te wach- 
ten lot zorgeloos aan de toekomst over, nieuwsgierig 
hoe het hier zou afloopen, waar het geheele gezel- 
schap moest vertoeven, en bijzonder, hoe allen en 
voornamelijk onze stadsraad bij hunne aankomst groote 
oogen zouden opzetten. Op de drie bedden legden wij 
voorloopig beslag. 
Het laat zich moeijelijk begrijpen , welk een onaan- 
gepaam gevoel de gemoederen der weldra aankomende 
jagtgenooten beheerschte, toen zij het treurige van 
hunnen toestand hadden ingezien. Maar een jager is 
altijd tevreden, en ieder vergenoegde zich met meer of 
minder gelatenheid in zijn lot. Doch, wie beschrijft 
de verwondering, schrik en gramschap, die zich van 
het gemoed onzes stadraads meester maakten, toen 
hij vernam, dat er geen soupé gereed, en in het ge- 
heele stadje niets te bekomen was. In deze opwelling 
van toorn werd de waard geroepen. » Wat is dat voor 
»een ontvangst?” voerde onze weldoener hem te ge- 
moet. »Ik heb voor tien personen avondeten laten 
»bestellen ; maak terstond eenige toebereidselen , enz.” 
