25 
»ken wij op!” waren de woorden, waarmede hij ons 
aanmaande, om de wagens te bestijgen, die, door den 
opperhoutvester afgezonden, te onzer beschikking voor 
het hôtel gereed stonden. Met den over het genot eener 
jagtpartij verrukten man aan het hoofd, kwamen wij op 
de afgesproken plaats aan, waar de vriendelijke opper- 
houtvester , met het overige jagt-personeel, ons reeds 
verbeidde. Een luide vreugdekreet begroette ons reeds 
in de verte. Met de hartelijke woorden: »wel, oude 
»makker! hoe gaat het u?” omhelsde de vlugge stads- 
raad regts en links den rustigen man, drukte hem 
minzaam en krachtig de handen, omarmde hem nog 
eens, en wendde zich daarop tot ons, den groenrok 
met luide stem en uitstekende hoflijkheid aan het ge- 
zelschap voorstellende als »een joviale, brave kerel ,” 
als een man, die ons hier eene buitengewone jagt- 
vreugde wilde bereiden, waarna hij hem nogmaals 
ombhelsde. 
Na den afloop der eerste pligtplegingen, en na dat 
de opperhoutvester zijne gasten ook allen persoonlijk 
had verwelkomd, die hem overigens grootendeels reeds 
bekend waren, begonnen de laatsten ongeduldig te 
verlangen naar het begin der jagt, waartoe de aan- 
stalten ook dadelijk werden gemaakt; gedurende wel- 
ken tijd onze stadsraad elk der houtvesters en jagers 
iets vriendschappelijks en verpligtends wist te zeggen. 
De uitnoodiging voor het diné en het bal, na de jagt, 
had terstond plaats na de eerste begroeting aan den 
opperhoutvester en het geheele gezelschap jagers. Ein- 
