26 
delijk ving de jagt aan en werd, onder de kracht- 
dadigste medewerking van onzen vriend, en wel met 
goed gevolg, voortgezet. Ieder kwam gelukkig aan 
het schot, maar de stadsraad niet. Het schieten was 
ook minder zijne zaak, terwijl de vele overige bezig- 
heden hem er ook geen’ tijd toe lieten. Intusschen 
vernam hij onvermoeid naar ieders kansen, of men 
met zijnen post tevreden was en aan het schot had 
kunnen komen. Hij sloot eene vriendschappelijke ver- 
bindtenis met de drijvers, of liever, verzekerde hen 
van zijne genade, schonk hun geld en een’ borrel, ver- 
zocht hen, hem in P. te komen bezoeken, enz.; kort- 
om, hij bleef in de beste, onvermoeide bedrijvigheid 
voortvaren. Voor allen wist hij te zorgen; op alles 
was hij bedacht. 
Wij werden allen weder op post gesteld; het drijven 
zou beginnen. Ieder schutter luisterde ongeduldig naar 
het gejuich der drijvers. In de plaats daarvan klonk 
eene vrolijke jagtmuziek van verre, en onder het alarm 
der drijvers mengde zich de klank der waldhoorns, in 
eene vrolijke fanfare. Wie anders dan de rustelooze, al- 
les bedenkende vriend had ons deze verrassing bereid, 
en met groote moeite de dorpsmuziekanten uit de nabij 
gelegene omstreken hier laten uitnoodigen. Door zulke 
toonen vloden natuurlijk de dieren des wouds met 
schrik, en renden blindelings hunnen gewissen dood te 
gemoet. leder trof zijn wild — maar de stadsraad 
niet —; als gastheer wilde hij ook hier zijne gasten 
niet in den weg staan. 
