28 
telijk »welkom!” begroette deze terstond de nieuws- 
gierige en verbaasde menigte. Was het gansche gedrag 
van den in zijne zorgen zoo gelukkigen man, eene 
onverpoosde bemoeijing en minzame belangstelling voor 
alles wat hem omgaf ; hier nam zijne opoffering voor 
zijne vrienden eene nog hoogere vlugt. Nu eerst kwam 
de geheele inwendige veerkracht zijns geestes regt te 
voorschijn. — Nog naauwelijks het ruim des toover- 
tempels binnen getreden, — die reeds door het ge- 
heele uitgenoodigde opperhoutvesters-personeel zoo ge- 
vuld was, dat men er zich letterlijk niet in kon 
omdraaijen — of de menigte maakte een leven, een 
gedrang, gepaard met het door elkander loopen van 
bedienden, waarvan men zich geen denkbeeld kan 
maken. Overal was de stadsraad. Hier werden de 
bedden op zij geschoven, ginds een nieuwe tafel ge- 
dekt; hier vernam hij, of er iets ontbrak; daar gaf 
hij nieuwe bevelen, en altijd hoorde men , onder al 
die drukte, de woorden: »het moge kosten wat het 
»wil, ik ben de stadsraad R. uit P. en ik betaal alles.” 
Eindelijk zaten wij aan tafel. — De opperhoutves- 
ter bezette de eereplaats, nevens hem was de stads- 
raad gezeten. Wij overigen zochten zoo goed mogelijk 
eene plaats te vinden, ofschoon ook allen niet behoor- 
lijk konden zitten. Wie aan tafel het woord voerde , 
door zijne luim overal leven en lust verspreidde, de 
toasten op het welzijn des opperhoutvesters, op het 
geheele jagtgezelschap, de gezondheid zijner vrienden 
enz. instelde, dat behoef ik niet te zeggen. Nooit is 
