30 
lijke man, de held van ons verhaal, bezat, was in der 
daad noodig tot dat gene, wat hij zich ten taak had 
gesteld. Ademloos en vermoeid, maar bovenmate ge- 
lukkig, vloog hij aanhoudend uit de danszaal naar 
de bovenkamers, om te zien of het daar welligt aan 
onderhoud ontbrak. Hij naderde de spelers, en door 
ook hierin vol te houden verloor hij, zette weder ruim- 
schoots in, verloor nogmaals, en keerde dan gelukkig 
tot het dansgezelschap terug. Zoo dikwerf men den blik 
door de stofwolken, die de danszaal vervulden, trachtte 
te doen doordringen, vond men alweder onzen stads- 
raad, of in een’ golvenden dans voortzwevende, of 
omgeven van de verbaasde burgers en burgeressen der 
stad, welker gezondheid hij meermaals, met den bur- 
gemeester aan het hoofd, ten koste van het hoofd des 
burgemeesters dronk, of de geheele verzameling uit- 
noodigde om hem te P. te komen bezoeken , hetgeen 
hem iedereen beloven moest. Het ontbrak daarbij 
natuurlijk niet aan toasten, door de jubelende schaar 
den zeldzamen man toegebragt, die hier met het 
oogmerk verschenen was, om hun eene nooit ge- 
kende vreugde te leeren kennen, waarop dan steeds 
het bevel volgde tot het toedienen van ververschingen 
aan de goede lieden, welk bevel altijd met woor- 
den eindigde: »het moge kosten, wat het wil, ik ben 
»de stadsraad R. uit P., en ik betaal alles” — Eene 
vloeistof, die zich in oneindig groote flesschen bevond, 
en die wijn genoemd werd, schoon ik niet te weten 
kon komen, van waar die eigenlijk kwam, voerde de 
