33 
op het rendez-vous te zijn, toen onze stadsraad nog 
als een doode op zijne niet gemakkelijke legerstede lag 
uitgestrekt. Hij scheen ons toe een’ na langen kamp- 
strijd gevallen held; en toch schenen zalige droomen 
zijnen nog onrustigen geest bezig te houden. Schoon 
het wreed scheen, het hielp niet, het moest ge- 
beuren, hij moest gewekt worden; de ruwe we- 
zenlijkheid moest hem aangrijpen, in weerwil van 
al het zoete, nog zoo kort geleden gesmaakte ge- 
not. — Nooit zal ik dat ontwaken vergeten! Was het 
niemand van het gezelschap, na twee slapelooze nach- 
ten, die de zielskrachten van allen zoo zeer in span- 
ning gehouden hadden, en vooral in dezen oogenblik , 
wèl om het harte, — de opgeruimdheid van onzen 
held was op het hevigste geschokt geworden. 
Eindelijk uit den diepen slaap ontwaakt, maar nog 
half bewusteloos, verzekerde hij met flaauwe stem en 
gedwongene opgeruimdheid, dat hij zeer vergenoegd 
was geweest; maar, nu en dan deden eenige onver- 
staanbare woorden de volkomene neerslagtigheid ont- 
waren, waarin hij was gezonken. Welk een onder- 
scheid tusschen gisteren en heden ! Hoorde men toen 
het geruchtmakende: »het moge kosten, wat het wil, 
nik ben de stadsraad R. uit P., en ik betaal alles” 
door de zalen weergalmen,— nu las men duidelijk uit 
zijne stomme houding, wat in hem omging, en wel: 
»er mag van mij worden, wat wil, het is mij alles 
»hetzelfde \’ Ware zijne ziel in staat geweest, zich een 
volmaakt denkbeeld te vormen, van hetgeen thans 
DER" E JAARGANG, J 
