34 
moest plaats hebben, dat er namelijk , in dezen toe- 
stand, voor den geheelen dag weder ter jagt zou wor- 
den uitgerukt; ik geloof, dat hij ten minste zou ge- 
wankeld hebben — al waren wil en krachten ook toe- 
reikend geweest, — om achter te blijven. Nu echter 
sloot hij zich, meer bewusteloos dan met een werkelijk 
voornemen, met ons aan, ter voortzetting der jagt, of 
liever, wij namen onzen vriend in dien toestand mede, 
Tegen den ruwen November morgen in eenen huis- 
pels gewikkeld, zat zwijgend en ineengezonken, aan 
het portier van den wagen, de man, van wien nie- 
mand, die hem gisteren had gezien, zou hebben kun- 
nen gelooven, dat hij dezelfde was. — Zich een Îe- 
vendig begrip van den toenmaligen, inwendigen toe- 
stand zijner ziel te vormen, laat ik aan anderen over; 
zijne vrienden konden zich daarmede voor dit oogen- 
blik niet ophouden, want zij hadden grootelijks met 
zich zelven te doen. 
Stilzwijgend, meer naar eenen lijkstoet, dan naar 
een vrolijk jagtgezelschap gelijkende, kwamen wij op 
de vergaderplaats aan. De scherpe herfstlucht zweefde 
met eene weldadige koelte om de slapen der jagers; 
maar onze stadsraad scheen gevoelloos voor weêr en 
wind. De zorgvolle opperhoutvester, die ons reeds 
wachtte, had een vuur laten aanleggen, hetwelk het 
rillende gezelschap hoogst welkom was; slechts één 
onzer scheen daarvoor onverschillig te zijn. 
Er moest echter hulp verschaft worden; zoo kon het 
niet blijven: er werd derhalve tot de toediening van 
