36 
leed scheen aan de wonden van zijn hart te knagen. 
Niets anders dan een gedwongen, weemoedig lagchje 
en de verzekering van zijnen volkomen welstand , was 
van den man te verwerven, die zich voor ons had op- 
geofferd. Ach wij begrepen het wel, wat hem zoo 
zwaar drukte; het waren de gewigtige woorden, welke 
het zoo pas vervlogene verleden evenzeer hadden op- 
gewekt, als zij het tegenwoordige en de naderende 
toekomst in ondoordringbaren nacht hadden gehuld: 
»het moge kosten wat het wil, ik ben de stadsraad B. 
»uit P., en ik betaal alles” — en daarbij kwam de ge- 
dachte aan dat oogenblik, waarin hij, als een tweede 
Roserr, gezegd had: »l’ Or est une chimère !’ 
Met innigen. dank namen wij, eerst in den laten 
avond, afscheid van den beleefden opperhoutvester, 
die ons hier het jagtvermaak gedurende twee dagen 
had toebereid, zonder nog de daarmede verbondene, 
andere onbeschrijfelijke genoegens te rekenen. Maar 
welk een onderscheid tusschen het ontvangst- en het 
afscheids-tooneel ! Een kort afscheid, voor zulk eene 
langdurige vreugde ! 
Wij waren weder in ons hôtel aangeland. De hos- 
pes had zich reeds, in de onvergelijkelijke school van 
gisteren, eenig onderrigt weten eigen te maken, en 
een schitterend diné wachtte ons weder. De jagers 
hadden den stadsraad te lief gekregen, om hem nu 
in zijne droefgeestige stemming zoo spoedig te verlaten. 
Of uithoofde van het gezegde: »j'ai partagé sa gloire 
»et sa puissance etc’, of om eene andere reden, om 
