37 
het even welke, zij namen gezamenlijk, tot de opper- 
houtvester toe, nog deel aan ons middagmaal, aan 
hetwelk eene vrolijke luim weder heerschend werd , 
schoon elke luidruchtigheid verwijderd bleef. De oorzaak 
lag nabij. Wel had zich ook weder de vrolijke schaar 
der bal-gasten hier verzameld, maar er was noch 
muziek noch dans, — zij kregen zelfs ter naauwer- 
nood het gelaat van hunnen vergoodden feestgever te 
aanschouwen. — Nadat het laatste gedeelte van spijs 
en drank genuttigd was, zocht ieder spoedig, aan een 
zeker magtig gevoel gehoor gevend, zich zoo veel 
mogelijk, voor den nacht en iets gemakkelijker dan 
den vorigen, ter rust te begeven , dewijl wij den vol- 
genden morgen vroegtijdig de terugreis moesten aan- 
nemen. 
Op nieuw gesterkt, was, den volgenden dag, het 
gezelschap reeds vroeg op de been, en had nog maar 
één tooneel, altijd het onaangenaamste bij zulk eene 
gelegenheid, af te spelen, namelijk het betalen , alvo- 
rens de plaats van luide vreugdebetooning voor altijd 
te verlaten. Onze stadsraad scheen intusschen nog niet 
geheel bekomen van zijne ongesteldheid des vorigen 
dags, en men bespeurde dezen morgen bij hem eene 
in het oogloopende onrust. Intusschen waren de paar- 
den reeds aangespannen, en de wagens stonden reeds 
voor de deur, toen de waard eindelijk de rekening 
bragt, waarop men lang had gewacht. — Maar nu 
keken allen vreemd op! Wie beschrijft onze verba- 
zing, toen wij eene som van ruim 180 thalers, on- 
