42 
het geluid der melodie gepijnigd wordt, dat hij er 
een krampachtig gevoel van ontwaart. 
Wat wedervaart, daarentegen, het zoogenaamde 
redelijke dier bij de neus-poësie, die in een’ mesthoop 
verborgen ligt? Hij wipt er, gelijk een bezetene, 
voorbij en knijpt het onbruikbaar ding, hetwelk hij 
neus noemt digt. Een mistdamp achten wij honden als 
de verzamelplaats van de aangenaamste geuren; eene 
volkomene neuzen-simphonie — als het mij geoorloofd 
is dit alzoo uit te drukken — ; hetzelfde wat voor het 
hoofd der schepping een concert is, namelijk: de za- 
mensmelting der liefelijkste geluiden. 
Wanneer ik na den maaltijd, onder de tafel mijns 
meesters rustende, aangenaam insluimer; en met wel- 
behagen mijne spijsvertering door prosaische geuren — 
zoo als hij ze gelieft te noemen — lucht geef, dan 
gebeurt het niet zelden, dat mijn gebieder, die zich 
inbeeldt een’ fijnen reuk te hebben, knorrig opspringt, 
en mij zeer onheusch door middel van niet zuinige 
schoppen de deur uitdrijft. Is dit nu wellevend ? 
Ik ken eenige van der menschen belagchelijke voor- 
oordeelen en gebruiken, en weet ook dat zij het ver- 
mijden, de hun onaangenaam riekende dingen bij naam 
te noemen. Fatten laten wel een salva venia — met per- 
missie — voorafgegaan , wanneer ze over hoogen geur 
of zoo iets spreken of schrijven, hetgeen hetzelfde is 
als of ik zeide, op een salva venia-concert geweest te 
zijn; ik ben nu in een’ gedwongen toestand: dàt wat 
mijne zinnen opwekt, dàt waardoor ik duidelijk en ver- 
