43 
staanbaar moest worden, moet ik om fatsoen te houden 
of uit schaamte omschrijven. Maar ik spreek inmmers tot 
jagers, wien men wel het allerminst van verlegenheid 
kan beschuldigen, en ik vermeen het eerst op toege- 
vendheid regt te hebben, wanneer ik hier of daar in 
mijne woorden te kort of te duidelijk mogt wezen. 
Gelijk alle handelingen van den mensch gegrond zijn 
op gezigt en gehoor, even zoo zijn die van den hond 
gegrond op den reuk; en wanneer onze zeden dikwerf 
aan de menschen onverklaarbaar voorkomen, of door 
hen als onwellevend beschouwd worden, zoo komt zulks 
dáár door, dat de zoogenaamde menschenneus van een 
geheel ander zamenstel is als de onze. Hieromtrent 
valt veel te zeggen, ja welligt een geheel boekdeel 
te vullen; maar het lust mij niet, thans dit belangrijk 
punt uit een te zetten, uit bezorgdheid, dat zulks 
mijne zwakneuzige lezers te zeer zoude vervelen, wes- 
halve ik mij bij het reeds vermelde onderwerp zal 
bepalen. 
De lezer zal wel opgemerkt hebben — waarvan ik 
trouwens de verzekering kan geven —, dat onder ons 
honden het gebruik bestaat, alle in de open lucht aan- 
wezige voorwerpen, als: muren, palen, en vooral 
hoeksteenen, niet alleen met de meeste opmerkzaam- 
heid te beruiken, maar ook het been er tegen op te 
ligten, om ze met de in ons voorhanden zijnde vloei- 
stof te bevochtigen; welke verrigting dengenen niet 
duidelijk zal voorkomen, welke de daarvoor bestaande 
gronden niet heeft beoordeeld, en hem daarom hoogst 
