ALLERLEL 
EEN WONDERBAARLIJK SCHOT. 
(Geen jagerslattjn.) 
Op den Aden November 1854 zocht ik, in gezelschap 
van eenige jagtvrienden, een paar bosschen af waar 
zieh, in den trektijd, gaarne houtsnippen ophouden. 
Er waren nog slechts enkele dezer lievelingsvogelen 
in onze bnurt gezien, maar om, als echte jagers, 
ons zelve niets te verwijten te hebben, zochten wij 
geduldig en ijverig door; intusschen moest, van tijd 
tot tijd, een ongelukkige haas of patrijs voor de 
afwezige langbekken boeten. Ik joeg met mijnen hond, 
langs den kant van een driejarig, digt eikenboschje, 
te gelijk met de jagtjongens op, terwijl de overige ja- 
gers zich op post hadden gesteld. Eensklaps springt 
een heerlijk, rood duin-haas voor mijne voeten uit „het 
hout, doch maakt, mij ziende, even snel ”regts om 
keert”. Ik werp hem, op den aanslag, mijn schot 
in de digte struiken na en heb het genoegen hem, 
gelijk wij jagers zeggen, als een bal te doen rol- 
len. Terwijl ik mijn geweer laad en de hond ap- 
