55 
dadelijk door het schot gedood waren. Na den afloop 
der jagt betuigde hij den hertog met eene omar- 
ming zijnen dank voor het genoegen, dat hij hem 
verschaft had. 
Des avonds begaf zich het vorstelijk gezelschap naar 
het lustslot Solitude, om er den nacht door te brengen. 
Om dit slot bevond zich eene ovaalvormige , steenen 
balustrade, die het slotplein vormde, waarachter men 
de noodige pandnetten en toebehooren had nedergelegd, 
hetwelk door den koning, vermits de avond gevallen 
was, bij het binnenrijden niet kon worden opge- 
merkt. Gedurende het avondmaal, dat opzettelijk ge- 
rekt werd, had men dit jagttuig opgesteld, en door 
eene opening eenige herten, welke in een bijgelegen 
bosch te zamen gedreven, met pandnetten ingesloten 
waren, in het slotplein gejaagd, en de omsluiting werd 
des nachts door jagers bewaakt. Toen de koning den 
volgenden morgen ontwaakte en naar buiten keek ‚ was 
hij niet weinig verrast door het gezigt der herten, dic 
op het slotplein rondliepen. Opgetogen spoedde hij 
zich naar de vertrekken van den hertog , toen deze 
hem te gemoet trad, en hem te kennen gaf ‚ dat hij 
zijnen koninklijken gast deze morgenverrassing bereid 
had, met uitnoodiging om de stukken, die hij verkie- 
zen zoude te schieten. Nadat de busspanners de ge- 
weren gebragt hadden, begon het vuren uit de ven- 
sters, dat met de nederlaag van al het wild ein- 
digde (*). De koning mistte geen enkel schot. 
(*) Vele lozers — en ik stem met hun in — zullen zoodanige moordpartij, 
