61 
vervangen, — en cok wijl een jagthond, door den dorst 
gedreven, op de jagt een appel, peen of knol met den 
jagtjongen deelt. — Het geval heeft zich voorgedaan, 
dat een ligt aangeschoten vos, door een dashondje 
vervolgd, de wijk in een’ boom nam, zich op een tak 
tegen den stam drukte, tot die hoogte dat men er met 
het geweer niet bij reiken kon. Men ziet het haas 
eene schuilplaats nemen op schuinsche aan water staande 
boomen en zich, bij watersnood, op de kruin van een’ 
knodwilg redden, zelfs een kippenladdertje beklim- 
men. 
Hier te lande kan alleen sprake zijn van verdwaalde 
honden, waarvan mij twee gevallen bekend zijn. In het 
eerste werd de hond, die zich in een bosch bleef op- 
houden, dood geschoten, waarmede alles uit was. 
Het tweede werd om de omstandigheden, waaronder 
het zich voordeed belangrijker, daar de hond reeds 
volkomen de manieren van een wild dier had aange- 
nomen. 
In het begin van het jagtsaizoen 1854 werd in het 
veld een hond van de grootste soort waargenomen , 
die het uiterlijke van een’ schaapherders — of verbas- 
terden windhond had; hij liep met den neus en den 
staart omlaag, gelijk een die iets zoekt, b.v. het 
spoor van zijn’ verloren meester; zijn geheel gaf iets 
onrustigs fe kennen , en verkreeg hierdoor een ver- 
dacht voorkomen. Bij onderzoek vernam men, dat hij 
reeds eenigen tijd zonder meester rondliep, aan de 
plaats vreemd was, dat niemand wist aan wien of 
