65 
derstelde te zijn van zijn’ hond tegen houtsprokke- 
laars of tegen eenen pinegel. Niets naders hoorende 
sing hij in het hout, om te zien wat er de oor- 
zaak van konde wezen. Zoodra de verwilderde hond 
hem zag naderen, keerde hij iĳlings om. De jager 
was niet nabij genoeg om met zekerheid te schieten, 
waartoe welligt de vertraging, door de verrassing ver- 
oorzaakt, bijdroeg. Zijn doodvonnis was echter van 
dat oogenblik af geteekend. 
Het eerste drijven mislukte; den volgenden dag ging 
men, door de ervaring geleerd, met meer oordeel en 
overleg te werk. De hond liet zich op en neer drij- 
ven, gelijk een wolf en vos het zich meesterlijk laten 
doen, tot dat hij na alles beproefd te hebben, on- 
gemerkt door de jagerlinie poogde te breken, over 
een lager vlak, langs den grond trachtende heen te 
sluipen. Dit nu werd hem met een schot hazenha- 
sel belet, hetwelk in een min of meer schuine rig- 
ting, van achteren naar voren aankomende, van af 
het schouderblad tot aan de kaak, hem over den kop 
deed tuimelen als een haas, zonder het minste geluid 
te geven, en onmiddelijk den dood ten gevolge had. 
Die in het geval is geweest, door een schot af- 
scheid van zijn’ afgeleefden, getrouwen jagtgezel te 
moeten nemen, zal ondervonden hebben, dat het dood- 
schieten onder de noodige voorzorgen en op korten 
afstand niet zoo zeker is, als men het zoude ver- 
onderstellen, zelfs dan, wanneer de hoofdorganen zijn 
getroffen. Die nu zoo iets ondervond, die de laatste 
