67 
den een’ of anderen treurigen winterdag bij den haard 
zitten te mijmeren, en die ons dan, tot zelfs in de 
minste bijzonderheden, weder levendig voor den geest 
zweven. Het is de herinnering van zulke regt gelukkige 
uren, door mij in het laatste gedeelte des vorigen jaars 
doorgebragt, die ik wil trachten, in ongekunstelden 
stijl aan de lezers van dit tijdschrift mede te deelen, 
van het denkbeeld uitgaande dat zij allen jagers zijn; 
daar dit geschrijf aan hen, die niet tot het groene gilde 
behooren zeker van weinig belang — wat zeg ik — 
ongetwijfeld belagchelijk zoude voorkomen. Men ver- 
wachte echter geene dier jagtpartijen , waarop door eene 
geheele bende schutters, onverschillig op welke wijze, 
groote hoeveelheden wild geschoten, ik zoude haast dur- 
ven zeggen »vermoord” worden; — neen, het geldt 
hier eenen jagtdag waarop door twee jagers — ik mag 
het zonder grootspraak zeggen — onberispelijk ge- 
schoten en onvermoeid gezocht is; onverbeterlijk bij- 
gestaan door twee honden, die den geheelen dag; 
geene enkele fout begaan hebben, en dat alles in het 
laatst van het saizoen, wanneer toch alle wild in den 
regel ril is; doch ter zake. 
Het was dan op den 9den December 1854, dat ik, 
omstreeks half 9 ure, mijnen vriend den heer *** 
op het rendez-vous ontmoette, en wij ons zonder 
dralen in het veld begaven, ieder vergezeld van zij- 
nen wilddrager en staanden hond. Het weder was 
winderig met betrokken lucht, en van tijd tot tijd 
kregen wij hevige regen- en hagelbuijen uit het N. 
DERDE JAARGANG, J 
