69 
in een oogenblik buiten het bereik van mijn geweer 
was. Kort daarop schoot mijn vriend met elken loop 
een haas; het eerste rolde dadelijk op het schot, het 
tweede echter, ofschoon even meesterlijk getroffen, 
liep nog een gezigt ver door, doch werd door zijnen 
hond, op den voet, nagegaan en weldra geappor- 
teerd. Nadat de hazen behoorlijk waren doorge- 
stoken, werd een pijpje ontbrand en begon de jagt 
op nieuw. Ik had het geluk een haas, dat door de 
jongens werd opgedaan, en mij dwars voorbij kwam, 
over den bol te doen tuimelen. Mijn vriend schoot 
nog een haas en een hoen, en daar het omstreeks 
middag was, besloten wij eerst op ons gemak de boter- 
ham te eten, en daarna eenig weiland te gaan afzoe- 
ken, waarop wij vermeenden, uithoofde van het ruwe 
weder, vele hazen te zullen aantreffen. Wij vonden er 
slechts twee, die echter onder omstandigheden gescho- 
ten werden, welker herinnering het jagershart nu 
nog van genoegen doen kloppen. — Het eerste, een 
groote , rosachtige boschbewoner, zag ik op verren af- 
stand in het kale weiland liggen. Toen ik op omstreeks 
30 passen genaderd was verliet het zijn leger, en liep 
van mij af, zoodat ik het spits van achteren had, het- 
welk voor mij althans, het lastigste schieten op hazen 
is. Ik hield het echter bedaard op de lepels eer ik 
los drukte, en ofschoon ik niets aan het haas zien 
kon, dacht ik toch bij mij zelve: het kan niet mis 
zijn, en riep mijnen hond »apporte” toe, die het 
dan ook dadelijk een paar kampen ver met alle kracht 
5: 
