10 
vervolgde. Op eens verlies ik beiden aan eenen sloot- 
kant uit het oog, en dadelijk daarna komt de hond er 
in galop mede aandragen, trots alle slooten en eene 
breede watering, die hij met het zware haas over 
moest. Toen hij nog circa 00 passen van mij af was, 
kwam het tweede haas, door mijnen vriend buiten 
schot opgestoten, mij op ruim 50 passen dwars voor- 
bij, en ik had het geluk ook dit, ofschoon de niet 
afgeschoten loop van mijn geweer slechts met n° 7 ge- 
laden was, hartsteken dood te schieten. Nu ging er 
een vrolijk »hourrah!”’ op en, toen wij weder bij el- 
kander kwamen, riepen wij vol geestdrift te gelijk 
uit: »er is toch maar ééne liefhebberij, en dat is de 
» jagt! 1” 
Het eene aangename, verrassende tooneel volgde 
nu op het andere; de honden zoehten en stonden 
heerlijk, en wij schoten, als om strijd, hazen en pa- 
trijzen; de heer *”* maakte onder anderen nog een 
brillant doublet op hoenders. — Gedurende die aange- 
name bezigheid, was het natuurlijker wijze laat ge- 
worden, wij hadden juist eenig hout afgejaagd en 
spraken reeds van naar huis gaan, toen wij op 
eens eenen grooten fasanthaan, over eene laan, in 
het bosch zagen loopen. »Die moet toch ook nog 
»mede, om de jagt te volmaken!’ was de gezamen- 
lijke uitroep, en voorwaarts ging het op het spoor van 
dit edele wild. — Nadat hij reeds eenmaal door de 
jongens opgedaan was, zag ik hem, op den hoek van 
een bosch op post staande, in eene lange, smalle 
