71 
strook kort hout vallen, dat van onderen digt be- 
groeid was met braamdoorn en andere struikgewassen. 
Ik bragt mijnen hond op de plaats, waar de haan 
was gaan zitten, en nu begon eene der schoonste en 
belangrijkste épisodes van dezen genotrijken dag. De 
haan liep pijlsnel vooruit, het lange bosch door, ter- 
wijl de brave hond hem geduldig en langzaam, van 
stap tot stap, op den voet volgde; dan eens stond hij 
een oogenblik vast, dan weder kroop hij op den buik 
onder de digte doornen door, den vlugtenden ach- 
terna, terwijl ik hem op den voet volgde met den vin- 
ger aan den trekker, en — ik moet het zeggen — met 
eene soort van angstig verlangen naar het einde van 
deze crisis uitziende. Het aantrekken van den hond 
kon omstreeks 3 a 400 passen hebben aangehouden, 
toen ik in éénjarig, kaal loot komende, den fasant op 
omtrent 50 passen voor hem uit zag loopen en weldra 
opvliegen, om weder in een bosch van hoog opgaand 
hout neder te strijken. Na dat ik eenigen tijd vruch- 
teloos had gezocht, sprong hij eindelijk op, en werd 
ik voor mijn volhouden ruim beloond. Op mijn schot 
viel de prachtige vogel neder en begon, slechts vleu- 
gellam zijnde, op nieuw te loopen; de hond moest nu 
weder zijnen pligt doen, die op het »zoek verloren” 
den voet opnam, hem snel achtervolgde en weldra aan 
zijnen meester overleverde. Dit was weder een van die 
onvergetelijke oogenblikken , die wij jagers alléén ken- 
nen, en waarin men eene vreugde en eene zelfvoldoe- 
ning, smaakt, die letterlijk door niets verbitterd wore 
