14 
een bezoek, dat de markgraaf vor Scuwepr aan zij- 
nen zwager, den markgraaf vor Bammevuru , bragt. 
»Het schijnt dat de markgraaf vor Scuwepr van eenen 
»engelschen vos- of hazenhitzer afstamt, ”zeide de stal- 
meester Herweer tot mij, »want hij heeft rust noch 
»duur; hij is iemand , die paarden noch menschen op 
»adem laat komen. Morgen ten tien ure precies, moe- 
»ten twee spannen holsteinsche paarden gereed staan om 
»naar Pommersfelden te rijden, waar denkelijk alwe- 
»der zal moeten gejaagd worden! Het is om duivels te 
»worden ! Zoo lang deze vorst hier is, zal aan geen 
»rusten te denken zijn”. 
Kort daarna werd ik bij den opperjagermeester ont- 
boden. Ik vernam van hem, dat de vorst-bisschop van 
Schönborn den volgenden dag in het woud bij Hirscheidt 
eene ingesloten jagt op herten zoude geven, en ik de 
plaats van busspanner bij den markgraaf vor Scuwepr 
moest vervullen. 
Een aanzienlijk geschenk had mij niet meer vreugde 
veroorzaakt, dan dit bevel; want de rijke wild- 
stand in de Bambergsche houtvesterijen was mij be- 
kend, en van de heerlijke jagten, welke de geestelijke 
vorst, andere hooge personen ter eere, met even veel 
pracht als jagtkennis wist te geven, had ik dikwerf 
met lof hooren gewagen. 
Het voor de dienst der beide markgraven bestemde 
jagtpersoneel reed vooruit naar Pommersfelden. Het 
schoone slot met zijnen schilderachtigen omtrek maakte 
