76 
schoonen. — De jagers togen met hunne honden in 
het bosch. De opperjagermeester wees den schutters 
in het scherm hunne plaats aan, zoo dat de wereld- 
lijke vorsten met hun gevolg regts, tegenover de eer- 
ste hindernis, en de geestelijke vorsten tegenover de 
tweede geplaatst werden. Toen begaf hij zich te paard 
mede in het bosch. 
Eene oude hinde, aan het hoofd van eenen troep 
wild, verscheen het eerst in den loop, en sprong in 
volle vlugt over de beide hindernissen. Ofschoon schot 
op schot gelost werd, bleef zij ongedeerd. Een ieder 
zag zijnen buurman verwonderd en ontevreden aan ; 
eenigen gaven hunnen busspanner bevel, de lading 
eenen graad te verminderen. 
„Dat is een verwenscht schieten,’ 
tot zijnen zwager, »dat verduivelde dier vloog gelijk 
’ 
zeide mijn vorst 
»een vogel over de hindernis.” 
Naauwelijks hadden wij andere bussen overgereikt, 
als een groote troep wild, waaronder vele jaagbare 
herten, in volle vlugt op den loop verscheen, en nu 
gold het weder om, in den oversprong, het schot 
goed aantebrengen. De geestelijke heeren dreven de 
beleefdheid omtrent hunne gasten zoo ver, dat zij niet 
schoten dan op het wild, dat over de tweede hinder- 
nis heensprong, waardoor zij tevens in de gelegen- 
heid waren hunne vaardigheid in het schieten te too- 
nen. 
Of deze heeren de eerst overspringende stukken op- 
zeltelijk misten, durf ik niet beslissen ; maar sedert 
