11 
schoten zij — vooral de vorst-bisschop, de prelaat en 
de abt — met zulk eene bedaardheid en vaste hand, 
dat een ieder hen voor meesters in de kunst verkla- 
ren moest, en geen enkel der door hen geschoten 
stukken behoefde afgemaakt te worden met den herts- 
vanger. 
Nu volgde eene pauze in de jagt. Men wisselde we- 
derzijdsche complimenten over de goede schoten, ter- 
wijl de muzijk zich lustig deed hooren. Op nieuw 
toonden de hoornen der jagers, en wij zagen eene me- | 
nigte herten den loop naderen, die hunne sterke ge- 
weijen, met de witte spitsen, boven het houtgewas 
verhieven. Een prachtig gezigt, dat zelfs bij den be- 
daardsten jager eenen snelleren polsslag deed ont- 
staan. De schutters ín het scherm stonden in ge- 
spannen verwachting, en de vinger kromde zich naar 
den trekker, om een dezer trotsche woudbewoners 
eenen kogel door het blad te jagen. 
Eene oude hinde, die den troep geleidde, scheen 
reeds bij ervaring te weten , wat er op den loop te 
wachten was; zij bleef aan den rand van het bosch on- 
beweeglijk staan , en geen enkel der volgende stukken 
wild waagde het eenen stap voorwaarts te doen. Toen 
evenwel de opdrijvende jagers en honden naderden, 
begaf zich de oude hinde op den loop, door den ge- 
heelen troep gevolgd. Deze massa wild, waaronder 
100 vele prachtig gekroonde herten, leverde een heer- 
lijk schouwspel. Men zag duidelijk aan hunne hou- 
ding, dat zij zieh aan het naderend gevaar verlangden 
