st 
Aan zulke goede schutters, als de meeste van het ge- 
zelschap waren, viel het ligt het nog voorhanden grof 
wild spoedig neder te schieten. Eenige reëen, die men 
tot nog toe den kogelgroet onwaardig achtte, kwamen 
nu aan de beurt. Tot besluit der jagt werd er nu om 
eene dukaat voor het beste schot in de volle vlugt ge- 
wed, en de schietlijn tusschen de beide hindernissen be- 
paald. De opperstalmeester von RormeNmAnN moest de 
weddenschappen opteekenen, die telkens tusschen een’ 
wereldlijk, en een geestelijk heer plaats hadden. De 
kerkvoogden meesmuilden niet weinig over de blinkende 
goudstukken, welke hun het reëen schieten in den 
buidel deed vloeijen. Bij deze gelegenheid konde men 
de vaardigheid der schutters het beste opmerken, en 
zij, die meestal zonder gevolg poften, ontvingen ten 
koste hunner goudbeurs de les, dat oefening de beste 
leermeesteres is. 
De opperjagermeester meldde nu, dat er geen jagt- 
baar wild meer voorhanden, het aangeschoten afge- 
vangen, en alles voor het scherm gerangschikt lag. 
Men trad uit het scherm om het te bezien. 
In de eerste rei lagen 6 kapitale herten, 
v 
v 
tweede» _» 11 jagtbare _» 
» » derde » » 6 geringe » 
» _» vierde » » 19 hinden, 
saÂp vij fde » » 8 reebokken ’ 
» _» zesde » » 7 _rikken , 
57 stuk. 
