82 
Toen aan de gezamelijke schutters het eikentoover 
uitgereikt werd, zeide de vorst-bisschop schertsend: 
»zonder twijfel komt de fraaiste tak aan den abt van 
»Banz toe.” 
„Inderdaad, genadige vorst!” antwoordde deze, 
»want slechts weinige jagers zullen zich kunnen beroe- 
»men van in één schot, een hert en een vat bier ge- 
»troffen te hebben; ik sta dus hier als éénige meester 
»in deze kunst.” 
»Gij hebt dus werkelijk in het biervat geschoten?” 
»Ongetwijfeld; gelief slechts eenen jager naar dien 
»beukenboom , daar buiten de jagtpanden , te zenden; 
»hij zal zien dat mijne kogel, die het hert trof, aan 
»den stam is geslagen, van daar in eene schuinsche rig- 
»ting het biervat getroffen , en de dorstige jagerij van 
»eenen dronk beroofd heeft.” 
’ 
»Het zoude mij aangenaam zijn,” zeide de bisschop , 
»dat men zich van dit wonderbaar schot overtuigde, 
»want, waarlijk, ik had slechts met den abt van Banz 
»gesehertst.” 
De dikke abt wees eerst zijne standplaats in het 
scherm aan, en tevens de rigting, in welke hij op het 
hert had geschoten; toen volgde hem het gansche gezel- 
schap naar den beuk, aan wiens stam het schampschot 
zigtbaar was. 
»Maar, heer abt! hoe staat het nu met de verande- 
»ring van bier in wijn, voor mijne jagers?” vroeg de 
opperjagermeester. 
»Best, waar uwe jagers hun nachtleger houden, zal 
