102 
Vóór het jaar 1795 waren de jagtwetten in westelijk 
Staats-Vlaanderen tot in het bespottelijke toe gestreng, 
en dit had dan ook het natuurlijk gevolg, dat bij het 
afschaffen van die wetten ieder boer jager werd. 
Tot en met 1813 was het gewest door eene fransche 
legermagt bezet, en wel zóó druk , dat er een tijdstip 
is geweest waarop zich 16 generaals in het land be- 
vonden ; ook deze met hun gevolg joegen druk op, 
en hoe onbegrijpelijk het moge schijnen , de wildstand 
bleef altijd even rijk. — Veteranen in het vak — op- 
dat dit in het voorbijgaan worde gezegd — vinden 
hierin niets onbegrijpelijks. Ieder boer was jager, 
maar daarom juist had ieder boer belang bij de in- 
standhouding van de jagt; en niet alleen gaf hij zich 
niet over, zoo als thans, aan het strikken zetten, aan 
het vangen met netten, of aan het jagen op de sneeuw, 
maar hij waakte daar tegen ten allerstrengste. Thans , 
nu eene jagt-akte f 1b,— kost, en de jager op alle 
punten is gebonden en bloot staat aan vexatiën, ziet 
men vele boerenwoningen, waar knapen zijn, opge- 
pronkt met guirlandes van patrijzen- kwartel- en 
snippeneijeren ; en vroeger , toen iedereen jager was, 
werd de arbeider, die strikken zette, of nesten ‘ver- 
stoorde weggezonden. — 
Ofschoon de wildstand niets te wenschen overliet , 
ging het in 1814 zoo als het altijd gaat met de men- 
schen, die steeds naar beter verlangen en meestal in 
het nieuwe verbeteringen meenen te zien. 
Met blijdschap vernam men dat een jagtreglement 
