105 
zou worden vastgesteld, en de wet van den 11 Julij 
1814 werd ook alzoo ontvangen. 
Aanvankelijk voldeed die wet een ieder, maar toen 
men het in Nederland zoo geliefkoosde stelsel van in- 
structie en interpretatie op de jagtwet ging toepas- 
sen, toen het land werd overstroomd van buitenge- 
wone opzieners; toen was de jagtwet van 1814 een 
volmaakte geesel, niet alleen voor elken jagtlief heb- 
ber, maar zelfs voor elken eigenaar van een’ hond of 
van een geweer, en men mag zeggen dat de landlie- 
den in geene betere conditie verkeerden dan in 1500; 
want ofschoon zij niet verpligt waren hunne honden 
een’ poot af te kappen zoo als toen, en het hun ge- 
oorloofd was een schietgeweer in huis te hebben, 
was het toch genoeg dat een hond, van welke soort 
ook , slechts een oogenblik werd losgelaten om beboet 
te worden; en die den moed had slechts de tromp 
van een geweer buiten de deur te steken of een pis- 
tool af te schieten, kon op een middelburgsch reisje 
naar. de correctioneele regtbank rekenen, ten einde 
zich te verantwoorden wegens overtreding van art. 18 
n°. 3, in verband met art. 24 der beroepene wet. 
Opgetogen was men, toen men vernam, dat geheel 
het huishouden van den Staat verbeterd zullende wor- 
den, ook eene verbeterde jagtwet zou worden inge- 
voerd. Maar zoo men zich ergens in te leur gesteld 
heeft gevonden , dan was het in die nieuwe wet! En 
niet één jager zal in Staats-Vlaanderen worden gevon- 
den, die niet zeggen zal, dat daargelaten of de wet 
