104 
van den 6 Maart 1852 niet voor sommige streken be- 
ter is dan de wet van 1814, dit voor westelijk Staats- 
Vlaanderen geenzins het geval is. 
In een onderzoek te treden omtrent de beginselen, 
waarvan «de wetgevers bij de beide wetten zijn uitge- 
gaan, en of dat der nieuwe de voorkeur verdient bo- 
ven dat der oude, kan in een tijdschrift als dat voor 
jagt en visscherij niet te pas komen. Het moge voor 
jagers, die meestal in de haarkloverijen der theologan- 
ten en juristen niet zijn ingewijd, niet ten eenemale 
onverschillig zijn, zoo eens even in het voorbijgaan te 
vernemen, hoe men oudtijds over het jagtregt has- 
pelde, en hoe de voorstanders der leer, dat hetzelve 
alle menschen toekomt, die leer verdedigden met het- 
gene door God bij de schepping van menschen en die- 
ren, volgens Gexresis 1, vers 26 en 28, werd gespro- 
ken, en met de toespraak tot Noacu: »uwe vrees 
»en uwe verschrikking zij over al het gedierte der 
»aarde en over al het gevogelte des hemels, in al 
»wat zich op den aardbodem roert, en in alle vis- 
»schen der zee, ze zijn in uwe hand overgegeven.” 
(Grnesis 9, vers 2). 
Hoe die leer bestreden wordt, en het jagtregt als een 
uitsluitend regt van den Souverein wordt beschouwd, 
omdat Daxrer tot NEBUCADNEzAR heeft gezegd : »overal 
»waar menschenkinderen wonen, heeft God de beesten 
»des velds en de vogelen des hemels in uwe hand ge- 
pgeven, en hij heeft u gesteld tot een’ heerscher over 
»dezelve.” (Day. 2, vers 358). Hoe anderen wederom 
