105 
als beginsel hebben aangenomen : »dat zaken, die aan 
„niemand in het bijzonder toebehooren , eigendom zijn 
»van het algemeen, en dat de wilde dieren, vogelen 
»en visschen toebehooren aan hem, die ze vangt.” Dat 
alles moge men zoo eens in het voorbijgaan willen 
hooren zeggen, maar eene ontwikkeling dier stelsels 
zou even vervelend zijn als eene mededeeling van de 
concilien van “Tours van 813, van de constitutie van 
keizer Freperik van 1152 en van de diverse ordon- 
nantien der Merovingische koningen, of van hetgeen 
door latere nederlandsche en fransche regtsgeleerden 
omtrent het jagtregt wordt geleerd. 
Bij de memorie van toelichting , toen de minister de 
nieuwe wet aanbood; zeide hij: »de hoofdstrekking der 
„wet is, bescherming van het wild, zoo wel in het 
»belang van den eigenaar der gronden als in het al- 
»gemeen belang.” Meer verlangt zeker geen enkel ja- 
ger op de geheele wereld ; weinig kan het hem de- 
ren, of de jagtwet volgens de regten van Apam, van 
Noacu of van NEBUCADNEZAR is geregeld, dan wel of 
daarbij ten grondslag is genomen, wat de minister, bij 
de discussien over de wet, heeft aangevoerd omtrent 
het oorspronkelijke jagtregt; het is den jager genoeg 
dat het hoofddoel zij bereikt: bescherming van het 
wild en bescherming der eigendommen. 
Of het laatste het geval is, wordt door vele jagers 
die grondeigenaren maar geene regtsgeleerden zijn zeer 
betwijfeld. — Art. 641 van het B. W. schrijft voor 
»dat het regt om zich het wild toe te eigenen, bij 
