110 
dáár, waar zij zich kunnen doen gelden, geene en- 
kele gelegenheid laten voorbijgaan. Vele boeren wei- 
geren de bij de wet vereischte permissie te verlee- 
nen, en dit heeft ten gevolge, dat er streken zijn, 
waar nimmer een jager komt. Geven zij al eens per- 
missie, dan is dit voor een’ enkelen keer; en is de 
permissie doorgaande, dan wordt die ten hoogste aan 
twee of drie verschillende personen verleend. 
De strikkenzetter, aan wiens aandacht niets ont- 
snapt, kan de gangen van permissie hebbende jagers 
zeer gemakkelijk volgen. Is een land bejaagd gewor- 
den, dan kan hij er staat op maken, dat dit gedurende 
de acht of tien volgende dagen geen plaats hebben 
zal, en hij heeft alzoo de gelegenheid , om met gerust- 
heid en hoop op goed succes zijne verbodene praktij- 
ken uit te oefenen ; terwijl het strikkenzetten op deze 
wijze alom plaats hebbende, de opzieners der jagt 
niet meer surveilleren kunnen zoo als vroeger. Dat 
deze omstandigheid het gevolg is der zoo regtvaardige 
bepaling, dat ieder meester is op zijn land, is de 
waarheid; maar zoo de bepaling werd gemaakt, dat 
de eigenaar, die van zijn regt gebruik wil maken, zijn 
land van teekenen moet voorzien, dan zou het kwaad 
aanmerkelijk verminderen; want zoo er boeren zijn, 
die niet gedoogen dat er op hun land wordt gejaagd, 
dan zijn er ook velen, aan wie dit geheel onverschillig 
is. Zijn zij nu verpligt hun land af te palen, dan 
zullen de laatsten dit niet doen, terwijl vele van de 
eersten de moeite ontzien zullen. 
