113 
Maar er is meer. — Wat ook uit art 641 B.W. om- 
trent het regt van eigendom op het wild zelve afge- 
leid moge kunnen worden, dan blijkt toch uit de 
jagtwet, dat zij den eigenaar van den grond in gee- 
nendeele als eigenaar van het wild beschouwt; want 
zoo als herhaaldelijk hierboven is opgemerkt, moet de 
grondeigenaar evenzeer van eene acte voorzien zijn als 
elk ander jager, terwijl de brood- of stukjager, die 
geen’ duim gronds bezit, door zijne jagtacte op het 
wild in het algemeen, evenveel regt verkrijgt als de 
eigenaar van duizende bunders lands. Is dit nu zoo, 
is het waar, dat het wild, in abstracto en op zich 
zelve genomen , eene gemeene zaak is, waarop ieder, 
die van eene jagtacte voorzien is, evenveel regt heeft, 
dan kan er ook op geenerhande wijze iets onregtvaar- 
digs in gelegen zijn, daf hij, die een privilegie op dat 
wild wil uitoefenen, verpligt worde, daarvan een 
zigtbaar teeken ter waarschuwing van anderen, op 
zijn land te stellen. 
De bedenking, welke door vele jagers wordt gemaakt, 
dat het niet regtvaardig is, dat de grondeigenaren 
worden beschermd , — terwijl de jagers, die door het 
betalen hunner acten toch ook een regt verkregen heb- 
ben, alle bescherming missen, en ieder oogenblik zijn 
blootgesteld om onwetend op eens anders fänd te ko- 
men, en zich daardoor vervolgingen op den hals te ha- 
len — die zwarigheid, zegt men, wordt weggenomen 
door de bepalingen van het 2° lid van art. 40 der 
jagtwet ; maar ook dit is eene magtspreuk , want het 
