117 
Gewis, de aangehaalde, beperkende voorschriften der 
oude wetten zijn niet meer feodaal dan die der nieu- 
we; de oude waren consequent, maar de nieuwe zijn 
het niet. — Het verbod tegen klop- en drijf jagten 
slaat ontegenzeggelijk op de bescherming van den 
wildstand , maar de toelating om te jagen met zoo 
veel personen en honden als men goedvindt, is daar- 
mede in lijnregten strijd, en men staat er verbaasd 
over, hoe men in éénen adem zóó breed kan opgeven 
van bescherming door het verbieden van het eerste, 
maar tevens totale vernieling proclameren, door toe- 
lating van het tweede. — 
Toen men vroeg: »wat door klop- en drijf jagten 
»werd bedoeld,” werd geantwoord: »dat het verbod 
»tegen die jagten is gedaan , omdat zij als vernielend 
»voor den wildstand worden geacht ;’ en men defi- 
nieerde als klopjagt de zoodanige, »waarbij het wild 
»door getier of geraas van helpers naar bepaalde plaat- 
»sen wordt afgedreven, waar de jagers het opwach- 
»ten. Drijfjagten waren de zoodanige, waarbij de 
»jagers zich verdeelen, zoodat sommigen hunner op 
„posten buiten het bosch moeten staan, terwijl de 
»overigen met drijfhonden het bosch af jagen.” 
Toen evenwel gevraagd werd, of de provinciale Sta- 
ten de bevoegdheid hebben, beperkingen vast te stel- 
len ten aanzien van het getal honden, die den jager 
mogen vergezellen, werd ten antwoord gegeven : »dat 
»de wet daartoe geene aanleiding geeft.” 
Dat hij, die in zijn kabinet regtskundige theoriën 
8 
