118 
bestudeert en uitwerkt, datgene, wat hij noemt klop- 
en drijfjagten, als vernielend beschouwt, maar die 
vernieling er niet in ziet, wanneer een jager zich door 
verscheidene personen laat vergezellen of verscheidene 
jagers zich vereenigen , om met geheele troepen hon- 
den te jagen, dit laat zich begrijpen ; maar zooveel is 
zeker, dat elke jager over de laatste bepaling gaten 
in de lucht slaat; dat sinds de promulgatie van de 
wet klagten op klagten zijn ingediend, en dat vele 
liefhebbers het jagtbedrijf hebben vaarwel gezegd, om 
het verdriet niet te hebben van ieder saizoen de ver- 
woesting van het heerlijke jagtveld in Staats-Vlaande- 
ren lijdelijk te moeten aanschouwen , — en dat nog wel 
als het gevolg van eene verbeterde en vrijzinnige wet, 
waarvan de hoofdstrekking wordt gezegd gelegen te 
zijn in de bescherming van den wildstand en van 
het regt van eigendom ! — 
Toen steller dezes aan een lid van de wetgevende 
magt eenige bezwaren opgaf, en wees op het verre- 
gaande misbruik, waartoe art. 18 litt. b en c aanlei- 
ding zoude kunnen geven, trachtte dat lid die be- 
denkingen op te lossen door te zeggen: »dat de jagers 
»jaloersch zijn, dat die gespannen jagten zich niet la- 
»ten vooronderstellen, en dat het zich nog minder 
»vooronderstellen laat, dat in een land als het onze, 
»vooral niet in Staats-Vlaanderen , er personen zullen 
»gevonden worden, die meutes zullen onderhouden of 
»met meutes zullen jagen!’ De theorie moge waar 
zijn, maar de ondervinding leert het tegendeel ; on- 
