119 
middelijk aan Belgie vastgehecht , weten de bewoners 
van de uiterste belgische grenzen jagtpermissien, op 
landen dezerzijds gelegen, te bekomen; met zes of acht 
te zamen vragen zij eene acte op naam van een’ arbei- 
der. Ieder houdt een of twee windhonden, en nu 
jaagt het geheele gezelschap of een gedeelte daarvan 
met geheel of gedeeltelijk den troep honden , zoo dik- 
wijls als het reglement der Staten zulks toelaat , en 
dat doen zij als gasten of genoodigden van den hou- 
der der acte. 
Aanzienlijke belgische grondeigenaren doen hetzelfde. 
In het voorsaizoen komen zij met meerder of minder 
talrijke gezelschappen de patrijzenjagt uitoefenen, maar 
in het nasaizoen komen zij met troepen jagtgenooten 
en eene massa windhonden de hazen opvangen. 
En de eigen landgenooten maken het niet beter. 
Ook deze kennen het systema van acte te nemen op 
naam van een’ arbeider, en honden te houden in 
compagnie; ook deze vereenigen zich met verschillende 
jagers te zamen; en wat het meeste ergert is, 
dat landbouwers, grondeigenaars zijnde, en tot den 
deftigsten stand van het gewest behoorende , er eene 
hoofdliefhebberij van maken die vernielende wind- 
hondenjagt uit te oefenen ! Men heeft sommige hun- 
ner, in gezelschap van acht of tien personen, melt 
tien tot dertien windhonden tegelijk zien jagen. Dit 
vernielen van het wild boezemt den jager, zoo als 
hij behoort te zijn, niet slechts tegenzin in, maar: 
zoo het waar is, dat deftige, rijke lieden de opbrengst 
