120 
van hunne jagt verkoopen, dan verwekt dit afkeer 
en walging. 
Of de legende dat, in sommige plaatsen langs de 
rivieren in Holland, de dienstboden bij derzelver ver- 
huring bespraken, niet verpligt te zijn meer dan 
eens of tweemaal per week zalm te eten, overeen- 
komstig de waarheid is, wordt thans door velen be- 
twijfeld. Maar wat eene waarheid is, die door al de 
jagers in de streck, waar steller dezes woont , zal be- 
vestigd worden is deze, dat voor acht of tien jaren 
aldaar een landbouwer woonde, die geene diensthbo- 
den houden kon , omdat zij gedurende het jagtsaizoen 
niets dan hazen te eten kregen. 
Die man joeg niet met windhonden, noch met kost- 
bare honden van engelsch ras, maar op zijn dood-ou- 
derwetsch met een’ bastaard-patrijshond. Hij was meer 
dan iemarid naauwgezet in het observeren van het 
jagtreglement ; en nogtans werd hij in geen jagtge- 
zelschap toegelaten, omdat men het er voor hield, dat 
hij niet jaagde uit vermaak, maar om voordeel te 
doen. 
En hoe is het nu gesteld ? 
Voor het koken van hazen of patrijzenratatouille 
begint men langzamerhand bewaard te worden ; maar 
stout durft men, zoo als boven is gezegd, met geheele 
troepen drijvers en honden de jagt verwoesten , en men 
schaamt zich niet meer, om na de sluiting van het 
jagtsaizoen te verhalen, hoeveel wild men gevangen 
heeft, hoeveel geld daarvan gemaakt is, en hoeveel 
