van waterwild. — Inzonderheid is dit het geval bij de 
bewoners der verspreide huizen; deze leiden een bijna 
tweeslachtig leven. De woning, wier nederig dak 
naauwlijks boven het welig wassend riet uitsteekt, en 
door eenige knotwilligen omgeven is, schijnt op het 
water te drijven. Zij ligt gewoonlijk — zoo niet ge- 
heel door dat element omgeven — op eene vooruit- 
springende, smalle strook land, die schaars eene ruimte 
tot het telen van eenige aardappelen en wat kool 
aanbiedt. De kerk- en marktdagen uitgezonderd, ver- 
laat de bout-schieter zelden zijne woonstreek. Eene 
schuit, een geweer, een ganzenroer, allerlei vischtui- 
gen, houten drijf- en eenige tamme lokeenden , een 
poedelhond en een hoopje kinderen maken zijnen gan- 
schen rijkdom uit. Men moet zulke tamme lokeenden 
gezien hebben, om zich een denkbeeld harer makheid 
te vormen; de kinderen nemen haar in den schoot even 
als jonge katten; het geweerschot verschrikt ze even- 
min als den poedelhond, en men zoude haar bijna eene 
soort van afrigting toekennen. 
Gelijk de gemzenjager zich slechts in de hooge, fijne 
berglucht tevreden gevoelt, en door eene onweêrstaan- 
bare aandrift naar de ijsvelden der Alpen getrokken 
wordt, even zoo is de bout-schieter aan zijne eenzame 
watervlakte geboeid, en kent geenen anderen wensch 
dan : vele vogels en veel visch. Om het overige bekom- 
mert hij zieh weinig, en voelt zich gelukkig, omdat 
hij steeds bezigheid heeft. Iedere maand, iedere dag, 
zelfs de heldere winternachten leveren hem nieuwen 
