128 
goed, en duurt tot iu Februarij voort. Intusschen houdt 
hij het geheele jaar door zijne fuiken en aalkorven te 
water. 
Gelijk de ruiter met zijn paard een geheel uitmaakt, 
zoo de bout-schieter met zijne schuit. Met bijna on- 
merkbare riemslagen nadert hij zijnen buit, en weet hij 
zijn vaartuig uitmuntend te besturen. Op verbazenden 
afstand ontdekt zijn geoefend oog eenen zanddrijver. 
Hij schiet in den regel beter in den zit dan in de 
vlugt, en de naam, dien zich de bout-schieters verwor- 
ven hebben, komt meer van het groote aantal water- 
snippen , dat zij op de snippensteden schieten. Voorts 
is hij inhalig en kan goed zwijgen; aan deze eigen- 
schappen heeft hij menigen gulden te danken , dien hij 
aan de zondagsjagers weet te ontlokken. De schietlus- 
tige jonge lieden kunnen niet wachten tot dat de een- 
denjagt geopend is; zij wenschen zoo gaarne op half- 
wassen eenden te vuren. — Daartoe weet de sluwe 
bout-schieter raad. — Reeds vóór het aanbreken van 
den dag haalt hij de jonge heeren aan de afgesproken 
plaats af. Een geheimvol zwijgen moet hun voorge- 
wende gevaren doen vermoeden, opdat later een’ die- 
peren greep in de beurs gedaan worde ; want de sluwe 
verhaalt met fluisterende stem en onder aanhoudend 
rondkijken, hoe de jagtopziener bijna dagelijks hier en 
daar rondsluipt enz. 
Eindelijk heeft hij de heeren in het heiligdom inge- 
voerd, en de poedelhond doet zijn best in het digte 
riet. Zoo gaat het voort tot aan den middag, ter- 
